Η ζωή μοιάζει με σπίθα απο το πουθενά
είμαι στην φάση, μου έκαψαν τα όνειρα ξανά
Είδα χθες ένα αστέρι, να πέφτει
σκοτώθηκα, κάτι μέσα μου δεν αντέχει


Ψάχνω για λίγο μέσα μου τον ταξιδιώτη.
Ηττήθηκα, με αποκαλώ πια προδότη.
Ξυπνάω και κοιτώ τη μέρα,
το όνειρο, το έκανα θανατηφόρα σφαίρα

Έχω ηττηθεί
δεν βρίσκω άλλη λέξη για το παραιτηθεί.
Άραγε χρωστάω πουθενά την επιστροφή;
Οι ουτοπίες ξένες πια, δεν έχω αντοχή

Ναι, υπήρξε εποχή που συμβιβάστηκα με το όνειρο
Ταξίδευα για μέρη μακρινά, σε τρένο χωρίς οδηγό

Ο ευτυχισμένος, που ήμουν κάποτε πίστευε στο άπειρο

με τη συναισθηματική δολοφονία, όλα κατοχυρώθηκαν στο άκυρο

Είναι φρικτό, αλλά τρέφω μέσα μου ένα δολοφόνο,

δεν ζω πια όνειρα, τα σκοτώνω μόνο

Έχω χαλαρώσει, είναι συμβιβασμός να περπατάς ελεύθερος;

το υπέγραψα με οργή, νιώθω δεύτερος

Εντάξει, ίσως μια μέρα, να αλλάξω μονοπάτι,

το ευτυχισμένος, παραμένει σαν προοπτική στο χάρτη

Μια μέρα, θα με συνθλίψουν οι αξιώσεις της ευτυχίας,

ο θρίαμβος μιας ματωμένης πορείας

Η κούραση φταίει, για την απελπισία,

ο πόνος, δεν είναι ευτυχία

Με έχει καταβάλλει η μελαγχολία των αναμνήσεων

Στοχασμοί, με φέρνουν πίσω στη μνήμη των πεποιθήσεων

Η ζωή, μου είχαν πει δώρο, αρετής.

Μα, την αλήθεια, παραιτήθηκα νωρίς...