Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα.
Πάντα ήμουν έτοιμος να καταστραφώ
Πέρασαν χρόνια απο τότε που κλείστηκα στο σκοτεινό μου γραφείο.
Κανένας επισκέπτης. Καμία δουλειά.
Έχω υποβάλει στον ευατό μου ένα μαρτύριο καταπίεσης.
Είμαι αποκλεισμένος απο την ευτυχία.
Μέσα στον ήχο της ανυπαρξίας, συντάσσω κείμενα υποκρισίας, οργανώνωνω δρώμενα ανασφάλειας.
Αφοσιωμένος σε ματωμένη εργασία, σπάνια ακούω ή πιστεύω ότι ακούω, ευτυχισμένες μελωδίες. Ξέρω, ότι με δολοφονούν. Έτσι δεν γίνεται με τις προσωπικότητες; Έχω την αυτοπεποίθηση του προσώπου...
Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα...;
Ίσως λίγο φως...

Η καρδιά μου είναι βουτηγμένη σε θανατηφόρο οξυγόνο,
Προχωρώ με δυσκολία
Τρομάζω
 Έχουν επιβάλει συνειδησιακό καθεστώς θανάτου
Αναζητώ την πόλη.
Οι ογκόλιθοι πληγώνουν την απερισκεψία μου
Βιάζομαι.
Στην άκρη του γκρεμού με περιμένουν θρασύδειλοι υπερασπιστές
Περιλούζεται με αίμα η πόλη μου
Εγκλωβίζεται η ανάγκη μου για στέρηση
Ο ορίζοντας παρασέρνει τους ορίζοντες μου.
Πνίγονται οι θάλασσες
Παντού έχουν επιβληθεί σύνορα.
Ανυπεράσπιστα τείχη θαμμένα στα χώματα των νεκρών.
Οι <<τειχοδιώκτες>>
Συνειδησιακό καθεστώς θανάτου.
Έχω απο ώρα θρυμματιστεί
Το οξυγόνο σκορπίζεται στον αέρα.
Πληγωμένοι άνθρωποι υποβαστάζονται απο την δειλία τους
Εξαναγκάζω τους ανθρώπους σε θάνατο
Παραιτούμαι.
Ίσως και κανείς να μην είναι στην άκρη του γκρεμού.

Προσπαθώ να χρηματοδοτήσω ένα  όνειρο.
Με έχουν απειλήσει με νάρκη. Με νάρκες.
Νάρκη είναι να κοιμάσαι.
Νάρκη είναι και να σε σκοτώνουν
Εγώ, κοιμάμαι, σε πλοία εχθρικά.
Αν σκοτωθώ, θα είναι σε θάλασσες.
Η άγκυρα αλυσόδεσε στις πέτρες.
Καταδύομαι. Προσπαθώ να αγκυροβολήσω στην κόλαση
Στο σεντούκι έχω φυλαγμένη μια ματωμένη συνείδηση.
Μόλις την ανακτήσω, θα ψάξω για την χαμένη πόλη.
Δεν έχω ξαναπάει, σε κάτι χαμένο.
Είμαι χαμένος.
Πλάθω αφετήρια.
Ανοίγω το σεντούκι, επειδή τελειώνει το οξυγόνο.
Δεν βρίσκω, Δεν βρίσκω τίποτα.
Κανείς χαμένος δεν βρίσκει.
Πνίγομαι.
Θυμάμαι τη συμβουλή.
Ο πνιγμός θα σε οδηγήσει στην χαμένη πόλη.
Να πνίγεσαι.
Να χάνεσαι.

Μόλις εγκατέλειψα την πατρίδα μου.

Πορεύομαι με έναν ματωμένο χάρτη. Παρακολουθώ τους διαβάτες ενός ματωμένου κόσμου. Είμαι νοσταλγός. Είμαι χαμένος. Με πλησιάζουν οι διαβάτες. Μου προσφέρουν την αφαίμαξη του εγκλωβισμού. Με οδηγούν σε διάβαση. Πιστεύω όσα λένε σαν δικά μου λόγια. Είμαι ο οραματιστής του ματωμένου χάρτη. Στον αναίμακτο κόσμος τους, έχω τα πάντα εκτός απο κατανόηση. Περιφέρομαι στην διάβαση με τον ματωμένο χάρτη μου. Πειθαρχία. Μου τύπωσαν τους διαλόγους μου. Ολόγυρα μου κλόοουν με αλυσοδεμένα γέλια. Σκίζω τον ματωμένο χάρτη. Ποιο το νόημα, να σε εξαθλιώνει ο συνοδοιπόρος σου; Δεν μου αρέσει να με καθοδηγούν. Σκύβω το κεφάλι μου και προσποιούμαι εξευτελισμό. Αφήνω ποιήματα σε τοίχους. Ίσως μια μέρα να ξεγελώ ανθρώπους με τις λέξεις.

 Οραματίζομαι.

 Είναι που μάτωσαν τα χέρια μου.

Ελπίζω σε ένα δάσος γεμάτο βόμβες
Κουρασμένος, ματωμένος, πληγωμένος ταξιδιώτης
Αναζήτηση του δολοφόνου μου.
Πίστη δύναμης. Ανέφικτη η πάλη με τους δαίμονες
Δειλία. Ανέφικτη η επιβίωση στο αναίμακτο
Αναζητώ το δολοφόνο, περισσότερο απο την σύγκρουση

Τα πόδια μου πονούν
Περπατώ σε ένα δάσος γεμάτο βόμβες
Αναζήτηση ευτυχίας, σε βαλλιστικό πεδίο κατάρρευσης
Αφοσιωμένος στο στόχο μου, με την ακατανίκητη εμμονή του υπνωτισμού
Αφοσιωμένος σαν θήραμα. Καταδικασμένος σαν κυνηγός.
Καταδικάζω τον απελπισμένο δολοφόνο.

Νιώθω τον πόνο και την απελπισία του.
Τρομακτικό να μην φτάνεις το αδύνατο.
Τρέχω να σωθώ απο την οργή του.
Πονάνε τα πόδια μου.
Ίσως να σωθώ, αν πατήσω βόμβα.
Είμαι ένας φρικτός οπαδός της εξαθλίωσης.
Ένας κυνηγός της αφοσίωσης
Ένα θήραμα της καταδίκης

Παραδίνομαι στην ανελέητη απειλή.
Η πάλη δεν είναι νίκη.
Σκοτώνω τον ευατό μου,.

Εξαφανίστηκα. Μαθαίνω στην ιστορία, πως ρωτούν.
Για εκείνον. Για εκείνον τον ματωμένο ταξιδιώτη.

Έπαψα απο καιρό να φοβάμαι, Δεν φοβάμαι ότι θα πέσω. Δεν φοβάμαι. Δεν νοιώθω φόβο, αλλά το σκέφτομαι. Είναι άραγε το ίδιο να φοβάσαι και να σκέφτεσαι τον φόβο;  Κολυμπώ, σε αυτό που λέγεται ζω σε μια ζωή, δίχως δεσμεύσεις τρόμου, δίχως αλυσίδες. Πνίγομαι, γιατί έπεσα και απο τα χείλη μου στάζει αίμα, αλμυρό. Στάζει, μέσα στο αλμυρό νερό. Δεν θέλω να πνιγώ, ανοίγω το στόμα μου μα δεν ξέρω τι καταπίνω. Αίμα ή νερό; Έτσι είναι και η ζωή. Τη ρουφάς αχόρταγα, αλλά δεν ξέρεις αν η γεύση της θα είναι νερού η αίματος. Λίγο πριν πνιγώ, μια τελευταία εικόνα στην έρημη θάλασσα. Η θάλασσα, λένε αντικατοπτρίζει την ζωή.

Προχωρώ, παραδωμένος στον ανελέητο πόνο μου.
 Μπαίνω στο σπίτι μου.

Κουρασμένος, παραιτημένος, διεφθαρμένος απο την παραίτηση.

Έζησα με τους ευτυχισμένους, αλλά δεν ένιωσα καλύτερα.

Η τηλεόραση ανοιχτή, μιλά, σκορπώντας τον θάνατο.

Αιματηρό ατύχημα. Το όχημα, συγκρούστηκε με το όχημα.

Εγώ με τι συγκρούστηκα;

Επέστρεψα.

Σπίτι, τοίχος ή θλιβερή απομόνωση;

Ακούω την ευτυχία.

Σύντομα θα παρασυρθώ απο τον κόσμο της.

Συνηθίζω να καταστρέφω, ότι με παρασύρει.

Παντού, στους τοίχους, υπάρχουν ενυδρεία, σιωπές αθάνατων ψαριών, εύπλαστα σχήματα, εύθραυστων πλασμάτων.

Ακούω, τα θραύσματα του νερού. Υποχρεωτικά. Υποχρέωση, σημαίνει δίχως επιλογή.

Υποχρέωση σημαίνει, δίχως ελευθερία.

Επιλεγμένος και ελεύθερος.

Πρόσωπα που ήταν ζωντανά εδώ, τώρα είναι νεκρά αλλού.

Ζαλίζομαι απο τις θλιβερές εικόνες των πιστών,

Εδώ έζησαν άνθρωποι τυφλωμένοι απο την πίστη. Όχι, εγώ.

Εγώ ζω, δίχως πίστη,

Καταδικασμένος, να βλέπω. Να βλέπω, Να βλέπω.

Αγγελικά πλάσματα. Πρόσωπα θρησκευτικά. Αλλοτρίωση. Αποξένωση, Στοιχειωμένο βλέμμα.

Με κατηγορούν, αλλά δεν χρειάζομαι κανένα αθάνατο πλάσμα, να με απαλλάξει απο την ζωή.

Θέλω να σπάσω τον θρίαμβο της ανειλικρίνειας.

Έχω πάψει να πιστεύω. Αυτό κανονικά δεν έπρεπε να είναι το σπίτι μου.

Δεν είναι το σπίτι μου.

Είμαι χτισμένος, σε ένα μακάβριο πλαίσιο διαβίωσης.

Ψάρια κολυμπούν ολόγυρα μου, νεκρικές εικόνες, υπόσχονται αθανασία

Έφυγα, αλλά ξέρω πως ζηλεύουν την ευτυχία μου.
Μου χτυπούν την πόρτα, αλλα ίσως να είναι η επινόηση μιας παράβασης.
Με ενοχλούν. Δεν ξέρω πως να διώξω άτομα που νοιάζονται.
Οι αποσκελετωμωμένες συνειδήσεις συμφερόντων, χτυπούν την πόρτα μου.
Η ελέυθερη συνείδηση μου εξαγριώνεται.

Ανοίγω,

Απο επιλογή.
Απο συνείδηση.
Απο εξαγρίωση.

Ένοχο περπάτημα στην ακρογιαλιά.

Κουβαλώ, το θλιβερό απόσταγμα της συνείδησης μου.

Η νύχτα, με οδήγησε εδώ.

Κατευθύνθηκα προς τη θάλασσα

Βύθισα τα χέρια μου στο νερό.

Τα είδωλα των χεριών μου.

Τις σκέψεις βυθίζω,

Αφελής υπεράσπιση του ευατού μου.

Φωνή που εξαγνίζει την ψευδαίσθηση

Τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν.

Ταρακουνώ τα χέρια μου, δυνατά.

Προκαλώ, τη συντριβή της θάλασσας.

Θλιβερά θα αφανίσω τον ευατό μου.

Βυθίζω το κεφάλι μου στο νερό.

Ο μικρόκοσμος της θάλασσας μου,

Η κατάκτηση του να στερείσαι οξυγόνο

Το νερό, τυλίγει το πρόσωπο μου,

πνίγει όσα κατάφερα.

Βλέπω τα πάντα, Τα ψάρια, τις πέτρες.

Το είδωλο του ουρανού.

Πνίγομαι.

Θα ήθελα να γίνω παντολόγος.

Θα έβλεπα τα πάντα με τη μάσκα μου.

Με τα μάτια.

Σωπαίνει η θάλασσα.

 Η σιωπή, συμβαίνει μετά τη συντριβή.

Οι νεκροί σιωπούν...

Ίσως και να ελπίζουν.

Δεν ξέρω τι μου στέρησε ο πνιγμός.

Κάποιος απο πάνω κοιτά,

Κάποιος άνθρωπος.

Κάποιος που θλίβεται, για τον πνιγμό.

Ίσως να χαίρεται.

Κανείς, δεν μπορεί ανάποδα, είδωλα να δεί.

Βλέπει τις σκέψεις μου.

Πως θέλω να βγω, να ξαναζήσω.

Μα έχω πνιγεί και ελπίζω.

Πνίγηκαν όσα θα καταφέρω,

Τα είδωλα των σκέψεων,

Ανέφικτα να ζεις και να παλεύεις.

Φωνή που καταμαρτυρεί το θάνατο

Τα όνειρα θα διαλυθούν,

Θρυμματίζω τα χέρια μου, δυνατά

Συντρίβομαι με τη θάλασσα.

Μια φωνή, μου έλεγε πως κάπου, κάποιος σφάζεται.
Αν είναι η μοναξιά δε με νοιάζει, απάντησα.
Έχω συνηθίσει  τους μονολόγους της ήττας.

Κάθισα στο τραπέζι.
Υποσχέσεις ανεξάντλητου φαγητού. Όχι αθανασίας.
Ακουμπώ το χέρι μου, στην ξϋλινη επιφάνεια.
Στηριζόμουν σε εφήμερα πράγματα. Ακόμη στηρίζομαι, αλλά κανείς δεν αποδέχτηκε ποτέ, αυτοσχέδιους ηρωισμούς.
Οι σκιές των επίπλων φώτιζαν σαν αίμα την ξύλινη επιφάνεια. Στο ένοχο υποσυνείδητο μου, το αίμα είναι κάθαρση και θάνατος.
Μπορώ να το  αντέξω. Κλαίω κάθε φορά, που αντιλαμβάνομαι την υπόσχεση τέλους,
Σκέφτηκα πως η σιωπή που επιβάλλεται, διαφέρει απο κάθε είδος επιβολής,


Κάθομαι στο τραπέζι. Ορίζω τον αυτοσχέδιο ηρωισμό.
Επαναλαμβάνω πράγματα ρουτίνας. Τρώω, πίνω, κοιμάμαι.
Ηρωική Μονοτονία: Η πράξη του να λες συνέχεια, ότι δρας μέσω της μονοτονίας.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.

Δεν πεινάω.
Το φαγητό σερβιρίστηκε. Δεν ξέρω απο ποιόν...όπως με τη ζωή. Δεν ξέρω απο ποιόν...
Ίσως απο γονείς, αλλά ο κόσμος είναι ανερμήνευτος.
Επιβάλομαι στον ευατό μου, Καλώ τις σκιές, γιατί παρά την αστείρευτη πίστη στο μόνος, ο άνθρωπος προορίζεται για τους ανθρώπους.
Τις σκιές των ανθρώπων.

Με διασκεδάζουν οι σκιές. Ξέρω πως δεν είναι εκεί, μα μου αρέσει να τις φαντάζομαι με μαχαίρι.
Με γοητεύει η απειλή. Με γοήτευε.
Δεν κινδυνεύω.
Με το μαχαίρι, κόβω απλά το σκληρό, ξεροψημένο κρέας. Το μαλακό, φρεσκοζυμωμένο ψωμί.
Δεν χρειάζεται. Πάντα άχρηστος ο αυτοσχέδιος ηρωισμός.
Μου δίνουν το μαχαίρι και εγώ απλα κόβω. Σκληρό, μαλακό...

Η αλήθεια είναι πως έχω μείνει μόνος.
Η μοναξιά όμως είναι πίστη.
Χρόνια πριν, συνάντησα έναν άνθρωπο με τρομερή πίστη σε δόγμα. Σε πίστη.
Ποιο το νόημα να πιστεύεις στην πίστη;;
Το δόγμα του υπάρχει ακόμη.
Ο ίδιος όχι.


Δεν πεινάω. Αν και το έφαγα όλο.
Τελευταία δεν έχω συνείδηση των πράξεων μου.
Πονάει, ποναέι πολύ το στηριγμένο χέρι μου.
Πνίγομαι απο την θέληση.
Θυμίσου, να συμβιβάζεσαι  άνθρωπε των πληγών.

Δεν πεινάω.
Πηγαίνω για ύπνο.
Δεν έχω συνείδηση και λόγια.
Μην μου μιλάς για ερμηνείες.
Περπατάω τώρα.
Πάω στο δωμάτιο μου.
Καταδικάζω τον ευατό μου σε βήματα.
Σε στοιχειωμένες κατευθύνσεις.

Πάω να κοιμηθώ.
Κάποιος μαζεύει το τραπέζι. Το φαγητό.
Οι σκιές.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.

Καλωσήρθες στο απάτητο μονοπάτι.

Απάτητο, δεν σημαίνει χωρίς βήματα. Σημαίνει δίχως νόημα και στόχο. 

Εσύ είσαι ο άνθρωπος του διχασμού.

Μικρές υποσχέσεις, μεγάλες ψευδαισθήσεις.

Θλιβερά μονοπάτια.

Το μονοπάτι αυτό, φυλάσσει στο τέρμα του την καθιέρωση.

Την όαση του συμφέροντος, για το πληγωμένο εγώ σου,

την ουτοπία της εξαφάνισης, για το θλιβερό, ουτοπικό όραμα σου.

Θλιβερές πληγές.

Ψυχρός βηματισμός. Να κάνεις, μικρά, ψυχρά βήματα.

Η υπόσχεση θα δωθεί σαν στόχος, μα το δώρο, σαν ψυχρή λογική.

Στα βήματα, προσπέρνα τις αλλότοτες, αναρτημένες σκιές.

Ο νους, να στοχεύει σε αυτά που ακολουθούν.

Τελευταία συμβουλή.

Μοναχικό ταξίδι. Κανένα συναίσθημα. Ελάχιστα λόγια.

Να στοχεύεις στο όνειρο, στην αφύπνιση.

Στις σκιές, που δεν αφυπνίζονται.

Να έχεις  το όραμα των μικρών υποσχέσεων.

Μην εκδηλώσεις φόβο για τις μεγάλες ψευδαισθήσεις.

Το έδαφος το απάτητο σου ανήκει.

Όλα σου ανήκουν.

Κανείς δεν τόλμησε να προχωρήσει στο απάτητο μονοπάτι.

Ούτε εσύ.

Ούτε εγώ τόλμησα να το κάνω.

Είμαι μια αλλόκοτη, αναρτημένη σκιά.

Τρομάζω τους επίδοξους.

Η προτροπή μου, είναι ένας τρόπος αποθάρρυνσης. 

Επίδοξοι περιπατητές.

Σκιάχτρο ερημικό, λένε η περιπλάνηση.

Ίσως φύγεις σε λίγο. Ίσως στον αιώνα.

Μα πάντα θα κατέχω τον απάτητο κόσμο μου.

Την σιωπηρή μου όαση του συμφέροντος.

Το απάτητό μου μονοπάτι.

Καλωσήρθες στο απάτητο μονοπάτι.