Προχωρώ, παραδωμένος στον ανελέητο πόνο μου.
 Μπαίνω στο σπίτι μου.

Κουρασμένος, παραιτημένος, διεφθαρμένος απο την παραίτηση.

Έζησα με τους ευτυχισμένους, αλλά δεν ένιωσα καλύτερα.

Η τηλεόραση ανοιχτή, μιλά, σκορπώντας τον θάνατο.

Αιματηρό ατύχημα. Το όχημα, συγκρούστηκε με το όχημα.

Εγώ με τι συγκρούστηκα;

Επέστρεψα.

Σπίτι, τοίχος ή θλιβερή απομόνωση;

Ακούω την ευτυχία.

Σύντομα θα παρασυρθώ απο τον κόσμο της.

Συνηθίζω να καταστρέφω, ότι με παρασύρει.

Παντού, στους τοίχους, υπάρχουν ενυδρεία, σιωπές αθάνατων ψαριών, εύπλαστα σχήματα, εύθραυστων πλασμάτων.

Ακούω, τα θραύσματα του νερού. Υποχρεωτικά. Υποχρέωση, σημαίνει δίχως επιλογή.

Υποχρέωση σημαίνει, δίχως ελευθερία.

Επιλεγμένος και ελεύθερος.

Πρόσωπα που ήταν ζωντανά εδώ, τώρα είναι νεκρά αλλού.

Ζαλίζομαι απο τις θλιβερές εικόνες των πιστών,

Εδώ έζησαν άνθρωποι τυφλωμένοι απο την πίστη. Όχι, εγώ.

Εγώ ζω, δίχως πίστη,

Καταδικασμένος, να βλέπω. Να βλέπω, Να βλέπω.

Αγγελικά πλάσματα. Πρόσωπα θρησκευτικά. Αλλοτρίωση. Αποξένωση, Στοιχειωμένο βλέμμα.

Με κατηγορούν, αλλά δεν χρειάζομαι κανένα αθάνατο πλάσμα, να με απαλλάξει απο την ζωή.

Θέλω να σπάσω τον θρίαμβο της ανειλικρίνειας.

Έχω πάψει να πιστεύω. Αυτό κανονικά δεν έπρεπε να είναι το σπίτι μου.

Δεν είναι το σπίτι μου.

Είμαι χτισμένος, σε ένα μακάβριο πλαίσιο διαβίωσης.

Ψάρια κολυμπούν ολόγυρα μου, νεκρικές εικόνες, υπόσχονται αθανασία

Έφυγα, αλλά ξέρω πως ζηλεύουν την ευτυχία μου.
Μου χτυπούν την πόρτα, αλλα ίσως να είναι η επινόηση μιας παράβασης.
Με ενοχλούν. Δεν ξέρω πως να διώξω άτομα που νοιάζονται.
Οι αποσκελετωμωμένες συνειδήσεις συμφερόντων, χτυπούν την πόρτα μου.
Η ελέυθερη συνείδηση μου εξαγριώνεται.

Ανοίγω,

Απο επιλογή.
Απο συνείδηση.
Απο εξαγρίωση.

Ένοχο περπάτημα στην ακρογιαλιά.

Κουβαλώ, το θλιβερό απόσταγμα της συνείδησης μου.

Η νύχτα, με οδήγησε εδώ.

Κατευθύνθηκα προς τη θάλασσα

Βύθισα τα χέρια μου στο νερό.

Τα είδωλα των χεριών μου.

Τις σκέψεις βυθίζω,

Αφελής υπεράσπιση του ευατού μου.

Φωνή που εξαγνίζει την ψευδαίσθηση

Τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν.

Ταρακουνώ τα χέρια μου, δυνατά.

Προκαλώ, τη συντριβή της θάλασσας.

Θλιβερά θα αφανίσω τον ευατό μου.

Βυθίζω το κεφάλι μου στο νερό.

Ο μικρόκοσμος της θάλασσας μου,

Η κατάκτηση του να στερείσαι οξυγόνο

Το νερό, τυλίγει το πρόσωπο μου,

πνίγει όσα κατάφερα.

Βλέπω τα πάντα, Τα ψάρια, τις πέτρες.

Το είδωλο του ουρανού.

Πνίγομαι.

Θα ήθελα να γίνω παντολόγος.

Θα έβλεπα τα πάντα με τη μάσκα μου.

Με τα μάτια.

Σωπαίνει η θάλασσα.

 Η σιωπή, συμβαίνει μετά τη συντριβή.

Οι νεκροί σιωπούν...

Ίσως και να ελπίζουν.

Δεν ξέρω τι μου στέρησε ο πνιγμός.

Κάποιος απο πάνω κοιτά,

Κάποιος άνθρωπος.

Κάποιος που θλίβεται, για τον πνιγμό.

Ίσως να χαίρεται.

Κανείς, δεν μπορεί ανάποδα, είδωλα να δεί.

Βλέπει τις σκέψεις μου.

Πως θέλω να βγω, να ξαναζήσω.

Μα έχω πνιγεί και ελπίζω.

Πνίγηκαν όσα θα καταφέρω,

Τα είδωλα των σκέψεων,

Ανέφικτα να ζεις και να παλεύεις.

Φωνή που καταμαρτυρεί το θάνατο

Τα όνειρα θα διαλυθούν,

Θρυμματίζω τα χέρια μου, δυνατά

Συντρίβομαι με τη θάλασσα.

Μια φωνή, μου έλεγε πως κάπου, κάποιος σφάζεται.
Αν είναι η μοναξιά δε με νοιάζει, απάντησα.
Έχω συνηθίσει  τους μονολόγους της ήττας.

Κάθισα στο τραπέζι.
Υποσχέσεις ανεξάντλητου φαγητού. Όχι αθανασίας.
Ακουμπώ το χέρι μου, στην ξϋλινη επιφάνεια.
Στηριζόμουν σε εφήμερα πράγματα. Ακόμη στηρίζομαι, αλλά κανείς δεν αποδέχτηκε ποτέ, αυτοσχέδιους ηρωισμούς.
Οι σκιές των επίπλων φώτιζαν σαν αίμα την ξύλινη επιφάνεια. Στο ένοχο υποσυνείδητο μου, το αίμα είναι κάθαρση και θάνατος.
Μπορώ να το  αντέξω. Κλαίω κάθε φορά, που αντιλαμβάνομαι την υπόσχεση τέλους,
Σκέφτηκα πως η σιωπή που επιβάλλεται, διαφέρει απο κάθε είδος επιβολής,


Κάθομαι στο τραπέζι. Ορίζω τον αυτοσχέδιο ηρωισμό.
Επαναλαμβάνω πράγματα ρουτίνας. Τρώω, πίνω, κοιμάμαι.
Ηρωική Μονοτονία: Η πράξη του να λες συνέχεια, ότι δρας μέσω της μονοτονίας.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.

Δεν πεινάω.
Το φαγητό σερβιρίστηκε. Δεν ξέρω απο ποιόν...όπως με τη ζωή. Δεν ξέρω απο ποιόν...
Ίσως απο γονείς, αλλά ο κόσμος είναι ανερμήνευτος.
Επιβάλομαι στον ευατό μου, Καλώ τις σκιές, γιατί παρά την αστείρευτη πίστη στο μόνος, ο άνθρωπος προορίζεται για τους ανθρώπους.
Τις σκιές των ανθρώπων.

Με διασκεδάζουν οι σκιές. Ξέρω πως δεν είναι εκεί, μα μου αρέσει να τις φαντάζομαι με μαχαίρι.
Με γοητεύει η απειλή. Με γοήτευε.
Δεν κινδυνεύω.
Με το μαχαίρι, κόβω απλά το σκληρό, ξεροψημένο κρέας. Το μαλακό, φρεσκοζυμωμένο ψωμί.
Δεν χρειάζεται. Πάντα άχρηστος ο αυτοσχέδιος ηρωισμός.
Μου δίνουν το μαχαίρι και εγώ απλα κόβω. Σκληρό, μαλακό...

Η αλήθεια είναι πως έχω μείνει μόνος.
Η μοναξιά όμως είναι πίστη.
Χρόνια πριν, συνάντησα έναν άνθρωπο με τρομερή πίστη σε δόγμα. Σε πίστη.
Ποιο το νόημα να πιστεύεις στην πίστη;;
Το δόγμα του υπάρχει ακόμη.
Ο ίδιος όχι.


Δεν πεινάω. Αν και το έφαγα όλο.
Τελευταία δεν έχω συνείδηση των πράξεων μου.
Πονάει, ποναέι πολύ το στηριγμένο χέρι μου.
Πνίγομαι απο την θέληση.
Θυμίσου, να συμβιβάζεσαι  άνθρωπε των πληγών.

Δεν πεινάω.
Πηγαίνω για ύπνο.
Δεν έχω συνείδηση και λόγια.
Μην μου μιλάς για ερμηνείες.
Περπατάω τώρα.
Πάω στο δωμάτιο μου.
Καταδικάζω τον ευατό μου σε βήματα.
Σε στοιχειωμένες κατευθύνσεις.

Πάω να κοιμηθώ.
Κάποιος μαζεύει το τραπέζι. Το φαγητό.
Οι σκιές.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.

Καλωσήρθες στο απάτητο μονοπάτι.

Απάτητο, δεν σημαίνει χωρίς βήματα. Σημαίνει δίχως νόημα και στόχο. 

Εσύ είσαι ο άνθρωπος του διχασμού.

Μικρές υποσχέσεις, μεγάλες ψευδαισθήσεις.

Θλιβερά μονοπάτια.

Το μονοπάτι αυτό, φυλάσσει στο τέρμα του την καθιέρωση.

Την όαση του συμφέροντος, για το πληγωμένο εγώ σου,

την ουτοπία της εξαφάνισης, για το θλιβερό, ουτοπικό όραμα σου.

Θλιβερές πληγές.

Ψυχρός βηματισμός. Να κάνεις, μικρά, ψυχρά βήματα.

Η υπόσχεση θα δωθεί σαν στόχος, μα το δώρο, σαν ψυχρή λογική.

Στα βήματα, προσπέρνα τις αλλότοτες, αναρτημένες σκιές.

Ο νους, να στοχεύει σε αυτά που ακολουθούν.

Τελευταία συμβουλή.

Μοναχικό ταξίδι. Κανένα συναίσθημα. Ελάχιστα λόγια.

Να στοχεύεις στο όνειρο, στην αφύπνιση.

Στις σκιές, που δεν αφυπνίζονται.

Να έχεις  το όραμα των μικρών υποσχέσεων.

Μην εκδηλώσεις φόβο για τις μεγάλες ψευδαισθήσεις.

Το έδαφος το απάτητο σου ανήκει.

Όλα σου ανήκουν.

Κανείς δεν τόλμησε να προχωρήσει στο απάτητο μονοπάτι.

Ούτε εσύ.

Ούτε εγώ τόλμησα να το κάνω.

Είμαι μια αλλόκοτη, αναρτημένη σκιά.

Τρομάζω τους επίδοξους.

Η προτροπή μου, είναι ένας τρόπος αποθάρρυνσης. 

Επίδοξοι περιπατητές.

Σκιάχτρο ερημικό, λένε η περιπλάνηση.

Ίσως φύγεις σε λίγο. Ίσως στον αιώνα.

Μα πάντα θα κατέχω τον απάτητο κόσμο μου.

Την σιωπηρή μου όαση του συμφέροντος.

Το απάτητό μου μονοπάτι.

Καλωσήρθες στο απάτητο μονοπάτι.