Μια φωνή, μου έλεγε πως κάπου, κάποιος σφάζεται.
Αν είναι η μοναξιά δε με νοιάζει, απάντησα.
Έχω συνηθίσει  τους μονολόγους της ήττας.

Κάθισα στο τραπέζι.
Υποσχέσεις ανεξάντλητου φαγητού. Όχι αθανασίας.
Ακουμπώ το χέρι μου, στην ξϋλινη επιφάνεια.
Στηριζόμουν σε εφήμερα πράγματα. Ακόμη στηρίζομαι, αλλά κανείς δεν αποδέχτηκε ποτέ, αυτοσχέδιους ηρωισμούς.
Οι σκιές των επίπλων φώτιζαν σαν αίμα την ξύλινη επιφάνεια. Στο ένοχο υποσυνείδητο μου, το αίμα είναι κάθαρση και θάνατος.
Μπορώ να το  αντέξω. Κλαίω κάθε φορά, που αντιλαμβάνομαι την υπόσχεση τέλους,
Σκέφτηκα πως η σιωπή που επιβάλλεται, διαφέρει απο κάθε είδος επιβολής,


Κάθομαι στο τραπέζι. Ορίζω τον αυτοσχέδιο ηρωισμό.
Επαναλαμβάνω πράγματα ρουτίνας. Τρώω, πίνω, κοιμάμαι.
Ηρωική Μονοτονία: Η πράξη του να λες συνέχεια, ότι δρας μέσω της μονοτονίας.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.

Δεν πεινάω.
Το φαγητό σερβιρίστηκε. Δεν ξέρω απο ποιόν...όπως με τη ζωή. Δεν ξέρω απο ποιόν...
Ίσως απο γονείς, αλλά ο κόσμος είναι ανερμήνευτος.
Επιβάλομαι στον ευατό μου, Καλώ τις σκιές, γιατί παρά την αστείρευτη πίστη στο μόνος, ο άνθρωπος προορίζεται για τους ανθρώπους.
Τις σκιές των ανθρώπων.

Με διασκεδάζουν οι σκιές. Ξέρω πως δεν είναι εκεί, μα μου αρέσει να τις φαντάζομαι με μαχαίρι.
Με γοητεύει η απειλή. Με γοήτευε.
Δεν κινδυνεύω.
Με το μαχαίρι, κόβω απλά το σκληρό, ξεροψημένο κρέας. Το μαλακό, φρεσκοζυμωμένο ψωμί.
Δεν χρειάζεται. Πάντα άχρηστος ο αυτοσχέδιος ηρωισμός.
Μου δίνουν το μαχαίρι και εγώ απλα κόβω. Σκληρό, μαλακό...

Η αλήθεια είναι πως έχω μείνει μόνος.
Η μοναξιά όμως είναι πίστη.
Χρόνια πριν, συνάντησα έναν άνθρωπο με τρομερή πίστη σε δόγμα. Σε πίστη.
Ποιο το νόημα να πιστεύεις στην πίστη;;
Το δόγμα του υπάρχει ακόμη.
Ο ίδιος όχι.


Δεν πεινάω. Αν και το έφαγα όλο.
Τελευταία δεν έχω συνείδηση των πράξεων μου.
Πονάει, ποναέι πολύ το στηριγμένο χέρι μου.
Πνίγομαι απο την θέληση.
Θυμίσου, να συμβιβάζεσαι  άνθρωπε των πληγών.

Δεν πεινάω.
Πηγαίνω για ύπνο.
Δεν έχω συνείδηση και λόγια.
Μην μου μιλάς για ερμηνείες.
Περπατάω τώρα.
Πάω στο δωμάτιο μου.
Καταδικάζω τον ευατό μου σε βήματα.
Σε στοιχειωμένες κατευθύνσεις.

Πάω να κοιμηθώ.
Κάποιος μαζεύει το τραπέζι. Το φαγητό.
Οι σκιές.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.
Κάθομαι στο τραπέζι.