Ένοχο περπάτημα στην ακρογιαλιά.

Κουβαλώ, το θλιβερό απόσταγμα της συνείδησης μου.

Η νύχτα, με οδήγησε εδώ.

Κατευθύνθηκα προς τη θάλασσα

Βύθισα τα χέρια μου στο νερό.

Τα είδωλα των χεριών μου.

Τις σκέψεις βυθίζω,

Αφελής υπεράσπιση του ευατού μου.

Φωνή που εξαγνίζει την ψευδαίσθηση

Τα όνειρα θα πραγματοποιηθούν.

Ταρακουνώ τα χέρια μου, δυνατά.

Προκαλώ, τη συντριβή της θάλασσας.

Θλιβερά θα αφανίσω τον ευατό μου.

Βυθίζω το κεφάλι μου στο νερό.

Ο μικρόκοσμος της θάλασσας μου,

Η κατάκτηση του να στερείσαι οξυγόνο

Το νερό, τυλίγει το πρόσωπο μου,

πνίγει όσα κατάφερα.

Βλέπω τα πάντα, Τα ψάρια, τις πέτρες.

Το είδωλο του ουρανού.

Πνίγομαι.

Θα ήθελα να γίνω παντολόγος.

Θα έβλεπα τα πάντα με τη μάσκα μου.

Με τα μάτια.

Σωπαίνει η θάλασσα.

 Η σιωπή, συμβαίνει μετά τη συντριβή.

Οι νεκροί σιωπούν...

Ίσως και να ελπίζουν.

Δεν ξέρω τι μου στέρησε ο πνιγμός.

Κάποιος απο πάνω κοιτά,

Κάποιος άνθρωπος.

Κάποιος που θλίβεται, για τον πνιγμό.

Ίσως να χαίρεται.

Κανείς, δεν μπορεί ανάποδα, είδωλα να δεί.

Βλέπει τις σκέψεις μου.

Πως θέλω να βγω, να ξαναζήσω.

Μα έχω πνιγεί και ελπίζω.

Πνίγηκαν όσα θα καταφέρω,

Τα είδωλα των σκέψεων,

Ανέφικτα να ζεις και να παλεύεις.

Φωνή που καταμαρτυρεί το θάνατο

Τα όνειρα θα διαλυθούν,

Θρυμματίζω τα χέρια μου, δυνατά

Συντρίβομαι με τη θάλασσα.