Προχωρώ, παραδωμένος στον ανελέητο πόνο μου.
 Μπαίνω στο σπίτι μου.

Κουρασμένος, παραιτημένος, διεφθαρμένος απο την παραίτηση.

Έζησα με τους ευτυχισμένους, αλλά δεν ένιωσα καλύτερα.

Η τηλεόραση ανοιχτή, μιλά, σκορπώντας τον θάνατο.

Αιματηρό ατύχημα. Το όχημα, συγκρούστηκε με το όχημα.

Εγώ με τι συγκρούστηκα;

Επέστρεψα.

Σπίτι, τοίχος ή θλιβερή απομόνωση;

Ακούω την ευτυχία.

Σύντομα θα παρασυρθώ απο τον κόσμο της.

Συνηθίζω να καταστρέφω, ότι με παρασύρει.

Παντού, στους τοίχους, υπάρχουν ενυδρεία, σιωπές αθάνατων ψαριών, εύπλαστα σχήματα, εύθραυστων πλασμάτων.

Ακούω, τα θραύσματα του νερού. Υποχρεωτικά. Υποχρέωση, σημαίνει δίχως επιλογή.

Υποχρέωση σημαίνει, δίχως ελευθερία.

Επιλεγμένος και ελεύθερος.

Πρόσωπα που ήταν ζωντανά εδώ, τώρα είναι νεκρά αλλού.

Ζαλίζομαι απο τις θλιβερές εικόνες των πιστών,

Εδώ έζησαν άνθρωποι τυφλωμένοι απο την πίστη. Όχι, εγώ.

Εγώ ζω, δίχως πίστη,

Καταδικασμένος, να βλέπω. Να βλέπω, Να βλέπω.

Αγγελικά πλάσματα. Πρόσωπα θρησκευτικά. Αλλοτρίωση. Αποξένωση, Στοιχειωμένο βλέμμα.

Με κατηγορούν, αλλά δεν χρειάζομαι κανένα αθάνατο πλάσμα, να με απαλλάξει απο την ζωή.

Θέλω να σπάσω τον θρίαμβο της ανειλικρίνειας.

Έχω πάψει να πιστεύω. Αυτό κανονικά δεν έπρεπε να είναι το σπίτι μου.

Δεν είναι το σπίτι μου.

Είμαι χτισμένος, σε ένα μακάβριο πλαίσιο διαβίωσης.

Ψάρια κολυμπούν ολόγυρα μου, νεκρικές εικόνες, υπόσχονται αθανασία

Έφυγα, αλλά ξέρω πως ζηλεύουν την ευτυχία μου.
Μου χτυπούν την πόρτα, αλλα ίσως να είναι η επινόηση μιας παράβασης.
Με ενοχλούν. Δεν ξέρω πως να διώξω άτομα που νοιάζονται.
Οι αποσκελετωμωμένες συνειδήσεις συμφερόντων, χτυπούν την πόρτα μου.
Η ελέυθερη συνείδηση μου εξαγριώνεται.

Ανοίγω,

Απο επιλογή.
Απο συνείδηση.
Απο εξαγρίωση.