Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα.
Πάντα ήμουν έτοιμος να καταστραφώ
Πέρασαν χρόνια απο τότε που κλείστηκα στο σκοτεινό μου γραφείο.
Κανένας επισκέπτης. Καμία δουλειά.
Έχω υποβάλει στον ευατό μου ένα μαρτύριο καταπίεσης.
Είμαι αποκλεισμένος απο την ευτυχία.
Μέσα στον ήχο της ανυπαρξίας, συντάσσω κείμενα υποκρισίας, οργανώνωνω δρώμενα ανασφάλειας.
Αφοσιωμένος σε ματωμένη εργασία, σπάνια ακούω ή πιστεύω ότι ακούω, ευτυχισμένες μελωδίες. Ξέρω, ότι με δολοφονούν. Έτσι δεν γίνεται με τις προσωπικότητες; Έχω την αυτοπεποίθηση του προσώπου...
Δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα...;
Ίσως λίγο φως...