Γερασμένα νιάτα

Γερασμένα νιάτα

Αδυσώπητη η σύγκρουση, στα σοκάκια του χειμώνα.
Κρυμένος στα σκοτεινά μονοπάτια, δεν ξέρω αν θα βρω διέξοδο.
Πνιγμένος απο μοναξιά και γερασμένα νιάτα.
Σκοντάφτω επάνω στην πνιγηρή σιωπή.
Κάποτε ζούσα μέσα στην ευτυχία και πονάει.
Απο μακριά, ακούω τις πνιγηρές νότες της θάλασσας.
Αντικρίζω το φεγγαρόφως.
Στα ξύλινα παγκάκια, αντιφεγγίζουν οι ακτίνες.
-Να θυμίσω εδώ, πως όλα προβάλλονται με τη λογική ενός στοιχειωμένου νου-.
Πλησιάζω σιωπηρά στην ακτή.
Θλίψη και οργή, σε πρόσωπο και χέρια.
Βυθίζω τη συγκίνηση στη θάλασσα.
Με τα αδέξια χέρια μου βρίσκω τις πέτρες.
Αντιφεγγίσματα ρητιδιάζουν στο νερό.
Στοχεύω.
Μα αστοχώ. Λίγο για τη γή, λίγο για τους αιώνες.
Καταδίκη. Καταδίκη. Καταδίκη.
Ματωμένο σιωπητήριο επανάληψης.
Τα λόγια της γιορτής, δε γιορτάζονται πια.